Çalışma yaşına geldiğiniz zaman, konumunuza göre, kamuda, özel sektörde ya da kendi işinizde çalışmaya başlarsınız. Duruma göre koşuşturma ve mücadele başlar.
İş hayatında sorunlar birbirini takip eder. Daha iyi imkânlara sahip olmak için gayret sarf edersiniz. Sınavlara girer sertifikalar alırsınız. Mücadeleler sonunda emeklilik gelir çatar.
Ah bir emekli olsam da şu iş stresinden kurtulsam dersiniz. İkinci aşamadasınız ama emekli olunca rahatlayacak mısınız? İşte bu aşama yani emeklilik çetin bir aşamadır. Belirsizlikler ve farklı sorunların olduğunu çoğu kişi düşünmez ve “ah bir emekli olsam” der. Ve emekli olursunuz. İşte bazı emeklilerden örnekler.
Emeklilerin çoğu okey oynar. Bana göre onlar için uygun bir uğraştır. Okey oyunu zaman geçirmekle birlikte bir ölçüde beyin jimnastiği yaptırır.
İyi bir maliyeci olmakla birlikte iyi bir okey oyuncusu olan meslektaşım ve değerli arkadaşım Turhan Özden bana bir emekli arkadaşının anısını anlatmıştı.
Taner’in emekliliği geldiğinde daha ikramiyeyi almadan eşi bir takım ev eşyalarının değişimini çocuklar ise bilgisayar vb. istiyor. Emekli ikramiyesi daha eline geçmeden bitiveriyor. Ama Taner’i düşünen yok. Emekli olduğunda ne yapacağını, evde oturamayacağını düşünüyor.
Ama bakın ne yapmış?
Yakın bir köye bir tanıdığım vasıtasıyla gittim ve orada içinde küçük bir ev olan bir dönümlük arazi pazarlığı yaptım. Emekli ikramiyesini alacağım gün arazi sahibini çağırarak ve paraya dokunmadan biraz da cepten para vererek arazinin tapusunu aldım ve geldim.
Bizimkiler heyecanla para bekliyor biliyorum. Hemen sordular “ikramiye nerede?” diye. Ben de cebimden tapuyu çıkartarak “işte burada” dedim. Durumu anlattım.
Bizimkiler bana küstü. Ben de yeni aldığım eve gittim. Mevsim ilkbahara yaklaşıyor. Arsanın etrafını çevirdim, evin tadilatını yaptırdım, ağaçlar diktim, Sebze ektim. Bunları yaptıkça huzur duyuyor ve iyi ki emekli olmuşum diyordum. Daha sonra bizimkiler hafta sonları gelmeye başladılar. Baktılar ki temiz hava, meyve sebze doğal galiba hoşlarına gitti. Daha sık gelmeye başladılar. Şimdilerde ise artık birlikte yaşıyoruz. İyi etmişsin Taner Bey. Güle güle oturun.
Aslında emekli olmadan önce bir meşgale bulmak gerekir diye düşünüyorum. Aksi takdirde yoğun çalışma temposundan sonra işsizlik insanı boşluğa düşürür. Bence en zor iş işsizliktir.
Ankara’da Sakarya Caddesine, Kuğulu park ve benzeri yerlere gittiğinizde parkta oturan emekliler görürsünüz. Neredeyse sabahtan akşama kadar parkta oturup sohbet edecek başka emekliler ararlar. Dostluklar da oluşur, fikir ayrılıkları da olur. Olsun. Yeter ki zaman geçsin.
Çünkü evlerinde oturamazlar. Buna alışık değillerdir. Eşleri ev temizliği yaparken önce eşlerini dışarı gönderirler.
Ne olursa olsun emekli, iş hayatına alışkın olduğu için evinde oturmak istemeyecektir. Öte yandan bazıları huzurevine yerleşmeyi tercih edeceklerdir. Huzurevlerinde mutlu yaşayanlar da çoktur. Huzurevinde yaşayan bir Karadenizliye sormuşlar buraya gelene kadar neler yaşadın diye, pencereden bakarak “Şu söğütler kalem olsa, yaprakları kâğıt olsa, ha şu dere de mürekkep olsa benim derdimi de hayatımı da anlatmaya yetmez.” Demiş.
Yani demem odur ki emekli olmadan önce boş kalmamak için planlar yapmak ve emekliliğe psikolojik olarak hazırlanmak gerekir diye düşünüyorum.
Diğer taraftan tabi ki de emekli olana kadar çok çeşitli bilgi birikimleriniz ve kazanımlarınız olmuştur. Bu bilgi ve birikimlerin gelecek kuşaklara ışık tutması için kitaplar, makaleler yazarak paylaşmak en doğrusudur. Birikimlerinizi kendinize saklamanın kimseye faydası yoktur.
Sonuçta. İşte emeklilik böyle bir şeydir.
A. Kadir İLBAŞ
1 comment so far